7. Ο δρόμος της αρετής και της κακίας

Όταν θέλεις να κάνεις ένα Πανεπιστήμιο καλύτερο υπάρχουν κατά την γνώμη μου 2 δρόμοι: Της αρετής και της κακίας (Πανάρχαιος ο Ελληνικός μύθος).
Ο της κακίας είναι αυτός με τον οποίο διώχνεις (ή τους βάζεις στην άκρη) όλους αυτούς που δεν συνεμορφώνονται προς τας υποδείξεις, ή αυτούς που δεν ακολουθούν την στρατηγική σου ή αυτούς που δεν πληρούν κάποια κριτήρια τα οποία τέθησαν, ή τέλος αυτούς που στην τελική δεν είναι «παραγωγικοί» είτε στην έρευνα είτε στην διδασκαλία. Το αποτέλεσμα είναι να παραμένουν μόνον αυτοί οι οποίοι με όλα συμορφώνονται και να βγαίνουν στα Πανεπιστημιακά όργανα ψηφοφορίες του τύπου 47 υπέρ, 3 κατά και 1 λευκό. Αμάν πια, τέτοια σύμπνοια;
Ο της αρετής είναι αυτός με τον οποίο προσπαθείς να αναβαθμίζεις όλο και περισσότερο τις χαμηλού επιπέδου Πανεπιστημιακές ομάδες τόσο με χρήματα όσο και με προσωπικό. Ταυτόχρονα να ενισχύεις περεταίρω και τις άριστες ομάδες δίδοντάς τους νέους χώρους, βοήθεια από επιτροπή ερευνών και άλλα πολλά. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την αναβάθμιση όλου του προσωπικού, και την ισόρροπη ανάπτυξη του Πανεπιστημίου μας. Αυτός είναι και ο δρόμος που ακολουθεί το επαγγελματικό μπάσκετ [NBA] στις ΗΠΑ. Μην σας φαίνεται περίεργο! Η τελευταία ομάδα στο πρωτάθλημα έχει πρώτη την δυνατότητα να αγοράσει τον καλύτερο παίχτη από τις δοκιμές [“trials”] και χρησιμοποιεί τα ίδια χρήματα για αγορές αθλητών με αυτά της πρώτης ομάδας. Ετσι το πρωτάθλημα γίνεται ανταγωνιστικό γιατί και οι τελευταίες ομάδες ενισχύονται εξίσου με τις πρώτες.
Ποιόν από τους δύο τρόπους θα διαλέγατε της αρετής ή της κακίας; Του NBA ή της Ελληνικής κατακαϋμένης “Superleague”;

6.Τα πάγια ρε παιδιά!!!!!!!

Με όλη την καλή θέληση και χωρίς να είμαι ενάντια στην αξιοκρατία, την αριστεία και τον καλό λεγόμενο ανταγωνισμό αναρωτιέμαι εάν το 99% των μελών ΔΕΠ έχουν λόγο ύπαρξης μέσα σε αυτό το Πανεπιστήμιο που εξυφαίνεται σιγά-σιγά. Μήπως θα πρέπει να πάρουμε σύνταξη γιατί δεν καταλαβαίνουμε τι θέλουν να κάνουνε ορισμένα «φωτισμένα πρόσωπα» και εμείς είμαστε τα βαρίδια αυτής της «επανάστασης»; Μήπως είναι για το καλό μας ρε παιδιά και δεν το αντιλαμβανόμαστε; Μήπως εμείς οι μέτριοι επιστήμονες (περίπου το 99%), όχι οι άριστοι (περίπου το 1%), θα πρέπει να μάθουμε να κάνουμε έρευνα χωρίς χρήματα και τεχνολογικό εξοπλισμό; Μήπως εννοούν ότι πρέπει να ξεχάσουμε την έρευνα από τα Πανεπιστήμια και δεν μας το λένε; Μήπως εννοούν ότι δεν μας χρειάζονται; Ε ΤΟΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΩΞΟΥΝ, ΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟΛΥΣΟΥΝ. Μην μας ζητήσουν όμως εσωτερική αξιολόγηση όταν δεν μπορούν ούτε οι κυβερνούντες, ούτε οι διοικούντες ούτε το ανταγωνιστικό σύστημα, ούτε η μικρή μας αγορά, να μας εξασφαλίσουν τα «πάγια» που λέμε εδώ στην Ελλάδα. Διαφορετικά ας πιάσουν αυτούς που παίρνουν τα προγράμματα και ας αναλάβουν αυτοί την ευθύνη για την αξιολόγηση. Τα πάγια ρε παιδιά !!!!!!

5. Επανάσταση στην θεραπεία του καρκίνου

Την εβδομάδα μετά το Πάσχα του 2007 ήμουν στο Λονδίνο όπου και άφησα τα αποτυπώματα σκόνης από Ελλάδα στα γυαλιστά πεζοδρόμια της Oxford Street, της Totenhan street, της Piccadilly street, της πλατείας Trafalgar, της Chinatown, και του του Big Ben δίπλα στον Τάμεση. Επίσης, ιδιαίτερο χρόνο αφιέρωσα με πολύ αγάπη στους δρόμους του UCL University, του μουσείου μοντέρνας τέχνης Tate Modern και στα 2 κοντινά μουσεία του «Albert» και της Φυσικής Ιστορίας. Στο τελευταίο, συγκινητικό ήταν το 15λεπτο που αφιέρωσα στην λεπτομερή παρατήρηση των προσωπικών αντικειμένων του παππού μας Δαρβίνου, του πιο γνωστού Βιολόγου σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Αυτό μου ξύπνησε το επιστημονικό μου κομμάτι το οποίο συνωμότησε με το υποσυνείδητό μου και το πρωί που ξύπνησα τυχαία έπεσε στα χέρια μου μία Αγγλική εφημερίδα και τυχαία διάβασα ένα άρθρο στην πρώτη-δεύτερη και τρίτη σελίδα της εφημερίδας "The Independent" [Πέμπτη 12 Απριλίου 2007] με τίτλο "Revolution in cancer treatment", δηλαδή επανάσταση στην θεραπεία του καρκίνου. Το άρθρο αυτό θα ήταν απλά ένα παρόμοιο άρθρο όπως στο ΒΗΜΑ-Science εάν δεν υπήρχαν ορισμένες συγκυρίες. Πρώτον η παρουσία μου στο Λονδίνο, δεύτερον η εμπλοκή των Fire A. και Mello C. (2006, Nobel prize in Physiology or Medicine), οι οποίοι πήραν το βραβείο Νόμπελ για την τεχνολογία του RNAi και τρίτον η σύμπτωση απόψεών μου, όσον αφορά την προσέγγιση του κατά προτεραιότητα θανάτου των καρκινικών κυττάρων, με αυτές του Καθηγητή White M.A. O Καθηγητής αυτός χρησιμοποιεί σαν χημειοθεραπευτικό την «paclitaxel» και την RNAi τεχνολογία για να σβύσει την έκφραση γονιδίων που συσχετίζονται με τον καρκίνο κατασκευάζοντας κατά αυτόν τον τρόπο κύτταρα 1.000 φορές πιό ευαίσθητα στο χημειοθεραπευτικό. Τώρα γιατί σας τα αναφέρω όλα αυτά και εάν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον. Υπάρχει, διότι η αύξηση της ευαισθησίας των καρκινικών κυττάρων στον κατά προτεραιότητα θάνατο συνεπάγεται μείωση της συγκέντρωσης των φαρμάκων στην κυκλοφορία του ασθενή με επακόλουθο την μείωση των παράπλευρων βλαβών που υφίστανται τα φυσιολογικά κύτταρα και ο οργανισμός. Αρα αφενός μεν υπάρχει καλύτερη στοχοποίηση των καρκινικών κυττάρων και καλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα, αφετέρου δε μειώνονται οι παρενέργειες στον ασθενή και βελτιώνεται η καθημερινότητά του κατά την διάρκεια της θεραπείας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις παρενέργειες των χημειοθεραπευτικών συνεδριών οι οποίες και συνιστούν μία φοβερή εμπειρία μετά από ομολογία των ίδιων των ασθενών;
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, τα οποία υποστηρίζει και ο Καθηγητής White M.A., η ομάδα μας (Κοτόγλου Πολυχρόνης, Καλαϊτζάκης Αλέξανδρος, Μποζίδης Πέτρος και Αγγελίδης Χ.) προτείνει ότι η πρωτείνη Hsp70 (Συνιστά το κύριο chaperone ή Heat Shock Protein, σχετίζεται με μετασχηματισμό, προσδίδει αντι-αποπτωτικότητα και αυξημένη επιβίωση) συσχετίζεται με τα απλά ή διπλά σπασίματα στο DNA και μέσω αυτών επηρεάζεται η πορεία του καρκινικού κυττάρου στον κατά προτεραιότητα θάνατο. Εν ολίγοις η Hsp70 φαίνεται να συνιστά μία πρωτείνη πολύ απαραίτητη για τα καρκινικά κύτταρα που αν την αδρανοποιήσουμε θα αυξήσουμε κατά μεγάλο ποσοστό την ευαισθησία των κυττάρων σε χημειοθεραπευτικά φάρμακα. Ετσι, προτείναμε ότι στα χημειoθεραπευτικά σχήματα θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν και η αρνητική ρύθμιση της Hsp70.
Τέλος θα ήμουν ευτυχής αν μας έκλεινε το μάτι ο παππούς της Βιολογίας Δαρβίνος και μας έλεγε: «ελάτε…, κάντε κάτι και εσείς».

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που ταλαιπωρήθηκαν από τις χημειοθεραπείες.
Ιωάννινα 23-4-2007

4. Ας αντισταθούμε ......

Δεν αντέχω άλλο, θα σπάσω κομμάτι-κομμάτι σαν το αποπτωτικό DNA αν δεν τα πώ, δεν τα καταθέσω, δεν τα γράψω, δεν τα διαπραγματευτώ με σας. Δεν χωρούν μέσα στην δική μου μόνο σκέψη, εξάλλου δεν είμαι σίγουρος, ή μάλλον είμαι σίγουρος ότι και άλλοι τα κλωθογυρίζουν στο μυαλό τους και έρχονται στιγμές που θέλουν να πετάξουν για αλλού, να ακολουθήσουν άλλους δρόμους σωστούς και αληθινούς. Ποιο είναι το ερέθισμα; Η εξουσιο-λαγνεία που έχουμε όλοι μας. Οι εκπτωσειολογικές κινήσεις που κάνουμε για να κερδίσουμε μικροπράγματα. Το γλύψιμο σε όλες τις εκφάνσεις του. Τι να μου πεί ο καθηγητής με τις δήθεν ακαδημαϊκές ελευθερίες όταν φοβάται να εκφράσει τις απόψεις του. Ας απελευθερώσουμε λοιπόν την σκέψη μας από τα πρόσκαιρα προσωπικά συμφέροντα και ίσως, ή μάλλον θα αισθανθούμε καλύτερα. Ας πάψουμε να είμαστε πονηρόφατσες και να να δρούμε πισώπλατα. Αχ βρε Μ….. Το είδος αυτό πρέπει να εξαλειφθεί μέσα από μηχανισμούς εξέλιξης του είδους μας. Πόσο χάρηκα που είδα 2 φίλους καθηγητές από διαφορετικά τμήματα στο «εν Ιωαννίνοις» να έχουν από μία τσάντα ανταλλάξιμα βιβλία, να συζητούν πολιτικά και όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα αγάπης, αυτοσεβασμού και χιούμορ; Ευτυχώς υπάρχουν φίλοι και μη στον χώρο μας που με κάνουν περήφανο για το ότι είμαι Πανεπιστημιακός. Αχ βρε Βασίλη, Κώστα, Αγγελε, Ηλία, που είναι τα χρόνια τα καλά; Θα έρθουν άλλα; Ας αντισταθούμε λοιπόν στο ομιχλώδες τοπίο και ας βγούμε ξανά στον ήλιο δείχνοντας το καθαρό μας πρόσωπο.

3. Bloggers: Οι "light"επαναστάτες των ηλεκτρονικών ημερολογίων

Σήμερα, στις μέρες της σχεδόν απόλυτης και ίσως (για πολλούς) ηδονικής επικράτησης της τεχνολογίας επί της προσωπικής επαφής των ανθρώπων η απομόνωση και η μοναξιά επιτείνεται. Η επαφή μας γίνεται κυρίως με την διαμεσολάβηση της τεχνολογίας (Ηλεκτρονικοί υπολογιστές, E-mails, Video-computer επικοινωνία, κινητά τηλέφωνα). Σε λίγο καιρό ακόμη και στα «Ελληνάδικα» ο καθένας θα ακούει την δική του μουσική και θα χορεύει στους δικούς του ρυθμούς. Ο άνθρωπος στον 21ο αιώνα θα πρέπει να ανακατατάξει το γενετικό του υλικό, να ανακαλύψει και να αναπτύξει νέες ικανότητες χρησιμοποιώντας ίσως περισσότερο τις αισθήσεις και τους αισθητήρες του και τέλος να περάσει σε μία νέα περίοδο επικοινωνίας που δεν θα χρειάζεται ίσως τόσο την τεχνολογία. Προς το παρόν διανύουμε μία περίοδο τεχνολογικής μοναξιάς και γενετικού επαναπροσδιορισμού (49 γονίδια που σχετίζονται με την εξέλιξη του εγκεφάλου δείχνουν μία αυξημένη γενετική δραστηριότητα, λέτε να ανεβαίνουμε ένα ακόμη σκαλοπάτι στην εξέλιξη;). Οι τεχνολογι-ολάγνοι που βιάζονται να ανεβούν αυτό το σκαλοπάτι, έχοντας στο αυτί τους το “hands-free”, δημιουργούν εικόνες μελλοντο-σουρεαλιστικής πραγματικότητας και πολλές φορές δεν γνωρίζεις εάν παραμιλούν ή ομιλούν στο κινητό. Σε αυτό το άκρως θεατρικό σκηνικό, όπου παρατηρείται παρέλαση επιδεξιομανών φουτουριστικών ανθρώπων, κυρίως σε δρόμους όπως η Ερμού στην Αθήνα και η Τσιμισκή στην Θεσσαλονίκη, έρχεται συμπληρωματικά να προστεθεί και η «επανάσταση» των “Bloggers” (Δηλαδή αυτών με τα ηλεκτρονικά ημερολόγια). Τόπος; Το διαδίκτυο. Χώρος; Άπλετος. Τρόπος; Φθηνός. Φόβος; Μηδενικός. Δυνατότητα έκφρασης; Απλετη. Είναι κακό; Όχι. Γιατί; Γιατί ομαλοποιεί και λειάνει τις εξαμβλωτικές καταστάσεις ενός σκληρού κοινωνικού συστήματος, δίνει βήμα στον καθένα να καταγράψει τις σκέψεις του να επικοινωνήσει με άλλους ανθρώπους, πιθανόν να ομαδοποιηθεί και να εκτεθεί ταυτόχρονα σε δημόσια κριτική. Αυτό σαφώς συνιστά ένα “light” επαναστατικό ρεύμα ωθώντας την ανάλυση θεμάτων πέρα από ένα άκρως κοινωνικο-επιστημονικό κριτικισμό μιας ορθόδοξης αντιμετώπισης της επιστήμης και την κοινωνίας. Μας μαθαίνει να έχουμε άποψη και να την εκφράζουμε, να ακούμε τους άλλους κάνοντας κριτική και αυτοκριτική, και τέλος να έχουμε αυτογνωσία της ποιότητάς μας σαν άνθρωποι.

2. Τρόπος εισαγωγής για σχόλιο-ιδέα

Σχολιασμός-ιδέες
Εάν κάποιος θέλει να αφήσει στο δίκτυο έναν σχολιασμό του ή μία ιδέα του μπορεί να το κάνει επώνυμα ή με ψευδώνυμο ως κάτωθι:
Εισαγωγή στον δικτυακό τόπο με:
http://cellstress.blogspot.com/
Ανοιγμα της λέξης σχόλια (αριστερή στήλη, κάτω)
Επιλέγεις το “leave your comment” και γράφεις ή κάνεις επικόλληση το κείμενό σου.
Επιλέγουμε το “other” ή το “anonymous”
Επιλέγουμε το “publish your comment”
O σχολιασμός σου θα εμφανιστεί στον κεντρικό δικτυακό τόπο.

1. το θαύμα του κυττάρου

Πρώτο post.

Το κύτταρο αποτελεί μία μονάδα ζωής η οποία περιέχει άλλη σύσταση κάθε μία χρονική στιγμή. Ενδοκυτταρικά, το είδος και ο αριθμός των πρωτεϊνικών μορίων αλλάζουν κάθε στιγμή μέσα από ελεγχόμενους μηχανισμούς οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί κατά την εξέλιξη. Κάθε στιγμή παράγονται διαφορετικές πρωτεϊνες, διαφορετικού αριθμού και όλα αυτά ξεκινούν από μία βιβλιοθήκη καταγραμμένων πληροφοριών (DNA) η οποία υπόκειται σε έναν έλεγχο, μέσα από ρυθμιστικούς μηχανισμούς, και υποχρεώνεται, ανάλογα με τις ανάγκες των κυττάρων να υποστεί μία κλοπή της πληροφορίας της (μεταγραφή) η οποία κάθε φορά μεταφράζεται κατά ένα ποσοστό σε πρωτεϊνες οι οποίες και αποτελούν τις μηχανές του κυττάρου.
Ποιός όμως είναι ο εγκέφαλος ενός κυττάρου ο οποίος υπερελέγχει όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν μέσα στα κυτταρικά διαμερίσματα ενός κυττάρου και ποιός είναι αυτός που αποφασίζει για την κυτταρική επιβίωση ή τον θάνατο;. Ποιός είναι αυτός ο οποίος στέλνει μόρια στην ίδια περιοχή, δημιουργώντας έτσι X-σωματίδια, Χ-τόπους ή Χ-οργανίδια, με σκοπό την καλύτερη λειτουργία πρωτεϊνών οι οποίες συνεργάζονται;
Εάν θεωρήσουμε ότι ο εγκέφαλος ενός κυττάρου είναι το σύνολο όλης της γενετικής πληροφορίας και όλων αυτών των μηχανισμών και ρυθμίσεων οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί κατά την εξέλιξη τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο εγκέφαλος του κυττάρου είναι διάσπαρτος και κάθε φορά που υπάρχει μία εξελεκτική προσθήκη καταγράφεται και προστίθεται μέσα σε αυτό το σύνολο των πολύπλοκων διεργασιών που ονομάζεται «διάσπαρτος εγκέφαλος».